Posts

Afbeelding
Kiezen is verliezen Wat me die eerste avond op Aalsterse bodem bezig hield? Keuzestress! Uiteraard speelde het melkzuur in mijn dijen me nog flink parten. En mijn hebzuchtige huisgenoten hielden hoegenaamd geen rekening met de knoert van een jetlag waarmee ik in het station van de keyserlycke stede aankwam, ze moesten en ze zouden asap hun kadootjes krijgen. Nee, ik zat met een gigantisch dilemma. Eentje die mijn hoofd als een rollercoaster van de ene naar de andere optie sleurde. Ok, ik heb er mijn slaap niet voor gelaten. Na mijn Thuis-marathon die me weer up-to-date bracht over het reilen en zeilen bij de Bomansen (Komaan, Paulien, verman je!), viel ik immers als een blok in slaap. Maar één oog open en de twijfel was er weer. Laat ik mijn medaille van Dublin hangen in de keuken of komt die van Boston in de plaats. Zonder te veel inkijk te willen geven in de gemeenschappelijke zieleroerselen die ons echtelijke leven richting geven, mijn wederhelft en ik gunnen ons elk één mara…
Afbeelding
It’s still a long way, trut!“Dit is niet meer lopen, maar martelen! Bergaf? Mijn oor! Ik gooi mijn loopschoenen weg! Ik stop er mee! Dit is niet plezant meer! Waarom doet een mens zichzelf dit eigenlijk aan? Dat ze mijn voeten kussen! Alhoewel, nee. Dat ze mijn voeten vandaag maar mooi gerust laten!” Zo goed als dag op dag twee jaar geleden kreeg ik een  tsunami aan verwensingen live van net voorbij de finish van de Boston Marathon te horen. De held des huizes had het niet echt naar zijn zin gehad tijdens zijn wandeling door een stukje Massachusetts. Maar hij durft nogal eens overdrijven. En dus dacht ik “Ik zal dat Amerikaanse varkentje daar wel eens gaan wassen”. Wel die held, hij had gelijk. Wat was me dat? Het zag er kort voor de wedstrijd nochtans allemaal best ok uit. De onheilstijdingen over tempeestende onweders die zich tussen Hopkinton en the Bay Area zouden voltrekken, leken maandagochtend allemaal heel voorbarig geweest te zijn. Rotweer in de vroege ochtend (dolle k…
Afbeelding
Een uur is een uur!
Het is zo ver. Één dag onderweg en de eerste slechte punten zijn binnen. De trip naar Boston was nochtans uitstekend gestart. Vroeg op post om Wilfried thuis op te pikken, naar het station in de meest charmante stad van Vlaanderen, sporen naar Zaventem, vliegen naar Amsterdam en dan de oceaan over naar Boston. Beetje koolhydraten sprokkelen, koffietje dabei en genieten van de heerlijke MMC-sfeer met een groep licht nerveuze toppers onderweg naar een sportieve speeltuin. 
Ja, het ging goed. Zo'n trans-Atlantische vlucht kruipt altijd wat in de kleren bij huismussen als ik. Dus is het wat op de tanden bijten om 's avonds nog op zoek te gaan naar een pasta. Die smaakt mij eigenlijk ook niet echt zoals het zou moeten. Maar hey, dat culinaire muurtje daar ga je vlot door. Ook het slaapje is niet ideaal. Natuurlijk ben je veel te vroeg wakker. Maar de adrenaline doet haar werk. Dus lekker gaan ontbijten, nog even naar de winkel om wat water en lokale "carb…
Afbeelding
Het gesprek met Tomas De dag des oordeels is aangebroken! Nee, niet de marathondag zélf. Op zes km rustig ontspannen loslopen na, moet ik zelfs niet aan de (sportieve) bak vandaag. We vertrekken pas morgen en ik heb ook geen weddenschap met de weegschaal om het ultieme competitiegewicht te registeren (die rotmachine stelt me tóch al weken elke ochtend teleur). Vandaag wordt de druk op de ketel gezet. Vandaag kom ik te weten hoe goed ik getraind heb, hoe fit ik ben en wat mijn plannen voor maandag moeten worden. Vandaag heb ik immers het gesprek met Tomas.Aangezien hij niet mee vliegt naar de andere kant van de oceaan, moeten we hier al tijd maken voor de traditionele babbel met de coach. Wordt het inspirerend en motiverend? Of eerder een beetje ontnuchterend en afremmend? Ben ik zo hard in vorm als mijn omgeving me vertelt? Of gaat die laatste kilo die er maar niet af wil (allemaal de fout van die trut van een weegschaal) me parten spelen op de Rolling Hills op een steenworp van…